Γυαλιά ηλίου. Ασπρος σκελετός μαύρος φακός. Είναι παντού. Τι είναι και αυτό φέτος... Ακόμα και τα ζευγάρια έχουν μεταξύ τους τα ίδια γυαλιά. Αυτό που με τρομάζει περισσότερο όμως είναι ο άνθρωπος πίσω απο το γυαλί...
Χθες καθώς οδηγούσα, πίσω μου εμφανίστηκε ένας τύπος , με ένα κωλοφτιαγμένο αμάξι με μόνη του έγνοια να μου κάνει προσπέραση. Είχε κολλήσει σαν να τον είχα κρεμάσει στον κοτσαδόρο. Καταλαβαίνετε τι αγχωτικό είναι αυτό όταν στο κάνουν... Το χειρότερο όμως ήταν όταν άρχισε να κορνάρει. Είχε βγάλει και το ένα χέρι έξω απο το παράθυρο να κρέμεται και έκανε πέρα δώθε, μήπως και βρεί χώρο για να με περάσει. Και τότε το είδα. Στην αρχή δεν μπορούσα καθώς είχε φιμέ τζάμια, αλλά καποια στιγμή, έβγαλε το κεφάλι του απ'έξω και.. ΝΑΙ! Φορούσε τα γυαλιά. Ο τρόμος με κυρίευσε. Ήταν ένας απο αυτους...
Σάββατο απόγευμα. Καφέ. Κοιτάω γύρω μου, κόσμος πολύς. Εμφανίζονται τρείς κουκλάρες, Η μία στραβοπατάει με τα τακούνια, η άλλες μιλάνε στο κινητό. Φαίνονται σαν μόλις να ξύπνησαν. Το μαλί τίγκα στη λάκ, το πόδι έξω, λευκό τιραντέ μπλουζάκι, κοντό μαύρο σορτσάκι. όλες το ίδιο πολυφορεμένο στυλάκι και ... και.. ώ χριστέ μου, λέω απο μέσα μου, δεν μπορεί να συμβαίνει αυτό... Ήταν κι αυτές με το ίδιο... γυαλί... Γύρισα στον κολλητό μου και του λέω κοιτώντας ακόμα τις τύπισσες, "ρε φίλε τί είναι πάλι κιαυτό με τα γυαλ..." κολλάω. "Τι έγινε" μου λεέι το φιλαράκι μου, κοιτώντας μέσα απο τα νέα ολοκαίνουρια γυαλιά του...
